گاهی دلم
به اندازه‌ی غاری که
آدم‌هایش به جای دیگری
کوچ کرده‌اند می‌گیرد
و تنهایی
مثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود
گاهی دلم گُلی می‌شود
که زنبوری در آن مُرده است...

"غلامرضا بروسان"